Over dubbele standaarden, insinuaties en intimidatie.
Blogger Chris Klomp presenteert zich graag als “de journalist met het open vizier”. Hij bestrijdt complotdenkers volgens eigen zeggen “te vuur en te zwaard”. Wat ik er zijdelings van meekrijg (ik heb Klomp al jaren geblokkeerd maar lijk desondanks niet volledig te kunnen ontkomen aan zijn schrijfsels) bestaan de complotdenkers in kwestie uit een nogal select groepje van illustere randfiguren van wie niemand ooit had gehoord, ware het niet door de ellenlange draden van Klomp zelf die hij keer op keer herhaalt. Dat moet hij uiteraard zelf weten. Volgens eigen zeggen echter trekt hij “ten strijde tegen desinformatie”, “werkt met feiten” en eist hij, vooral van anderen, “transparantie, onderbouwing en wederhoor”.
Maar wie zijn werkwijze van dichtbij bekijkt – en vooral wie er zelf mee te maken krijgt – ziet iets heel anders: Een patroon van suggesties en insinuaties, van feiten die uit hun context worden gehaald, en van een opvallende dubbele standaard: hard en genadeloos voor wie hem tegenspreekt of zijn narratief niet volgt, mild – tegen de morele klippen op – voor wie hem welgevallig is en vooral: Voor wie doneert.
Dit is op geen enkele wijze een juridisch oordeel maar een observatie, gebaseerd op directe ervaring, publiek controleerbare en gedateerde uitingen en een terugkerend mechanisme dat meerdere mensen herkennen.
Een treffend voorbeeld van die dubbele standaard kunnen we illustreren met de zaak rond Fleur van der P.
Ik zal hier niet te diep op deze zaak ingaan, dat doet Klomp zelf uitvoerig op X, maar het gaat hier over een psychisch kwetsbare vrouw die hem klaarblijkelijk lastigviel. In het openbaar bestrijdt Klomp haar fel en publiceert hij stukken over “terreur” en laster.
Wat ik zelf in dat licht bezien wel enigszins vreemd vind, zijn posts met teksten als “Je bent een muisje waarmee we spelen tot we je zat zijn”, maar wellicht was hij zo geschrokken van deze vrouw dat hij spontaan vergat hoe hij “Laat me nu eens met rust” moest schrijven en er ineens iets heel anders uit zijn toetsenbord kwam. Ook dat hij haar dagelijks veelvuldig bleef taggen op sociale media nadat er een tagverbod was uitgevaardigd door de rechter “omdat er toch geen dwangsom aanhing” deed hij “uit beleefdheid.”
Er gebeuren gekkere dingen. Weinig, maar toch.

Anyway.
Mensen lastigvallen is kwalijk, daar doe ik niets aan af. Des te opmerkelijker is dat uit een tweet uit februari 2025 blijkt dat hij anderen die precies hetzelfde deden als Fleur – stalken, lasteren, dreigen en (minderjarige) familieleden van collega-journalisten lastigvallen – achter de schermen steunde.


Diezelfde welwillendheid bij “slecht gedrag” heb ik echter nooit mogen ervaren. Integendeel: in mijn geval koos hij er publiekelijk voor om mij, het slachtoffer van ernstige stalking, neer te zetten als iemand die “mensen lastigvalt met anonieme accounts”.
Mijn eigen zaak
Toen een collega en ik online werden gestalkt, nadat we iemand publiekelijk hadden ontmaskerd als titelfraudeur, ging dat gepaard met een reeks ernstige intimidaties.
De “dame” in kwestie deed zich achtereenvolgens voor als dierenarts, medisch onderzoeker en onderzoeksjournalist, en voerde (volgens eigen zeggen) en passant ook nog even wat wetten door. Je zou van minder moe worden. Helemaal knap wanneer je weet dat zij in werkelijkheid een afgekeurde vrouw is met diverse diagnoses, die deze totaal bij elkaar verzonnen credentials inzette als reden om mensen online op te jagen en te vernederen.
Als klap op de vuurpijl maakte zij zich openlijk op X schuldig aan afdreiging: ze dreigde de naaktfoto’s van een andere online criticus te exposen als mensen niet zouden stoppen haar op haar leugens aan te spreken. (Deze naaktfoto’s waren in haar bezit gekomen doordat zij een verhouding had met iemand die voorheen bevriend was met de latere criticus).

De stalking bestond onder meer uit: foto’s van mijn woning op X, gecombineerd met foto’s van wapens, posts over ‘veldwerk’ met foto’s in de directe omgeving van mijn woning, infiltratie in mijn buurtapp en de kadastrale gegevens van mijn woning, nepprofielen waarin mijn foto en die van mijn collega werden gebruikt; onder andere om ‘mij’ te laten zeggen dat ik teleurgesteld zou zijn in mijn eigen kind, ongefundeerde verdachtmakingen en grove seksuele teksten gericht tegen mijn man en kind.
Alle screenshots hiervan zijn uiteraard in mijn bezit, evenals screenshots waarin een aantal mensen toegeven achter zekere strafbare accounts te zitten. Tot op de dag van vandaag kan ik het van sommige niet opbrengen om ze te bekijken. Stel je voor dat je Twitter opent en je ziet een account met je eigen gezicht dat de meest walgelijke viezigheid uitkraamt over de mensen die je het meeste liefhebt.
Ik was geblokkeerd door de stalkers.
Op advies van de politie, die mij aanraadde een dossier met screenshots op te bouwen, maakte ik wat alternatieve accounts aan om de profielen alsnog te kunnen volgen. Ik voelde mij op dat moment overwhelmed door wat er allemaal op me afkwam: ik had tenslotte gewoon iets gedaan dat bij mijn journalistieke werk hoort: iemand die op sociale media titelfraude pleegde en allerlei andere leugens vertelde, ontmaskeren.
De enorme hetze die hierop volgde gaf mij veel stress. Dus ja: ik heb wel eens wat teruggezegd op en over de walgelijke dingen die over mij werden verspreid. Verder waren er een aantal mensen die zagen wat er gebeurde en mij steunden, ook openlijk op X. Wat ook klopt: uiteindelijk heb ik na heel veel tijd en waarschuwingen, een of twee werkgevers aangeschreven van het groepje mensen dat om deze leugenares heen hing, die onderdeel waren van haar scam, en die meededen met de stalking.
Ik heb hier overigens geen enkele wroeging over. Als je niet wilt dat je werkgever weet wat je uitvreet op het internet, moet je je gewoon normaal gedragen, dan is er ook niets om te melden. (Let wel: we hebben het hier niet over een discussietje. Ik kan best tegen een stootje en je hoeft me ook niet aardig te vinden of te doen alsof. We hebben het over jarenlange online terreur.)
Zodra de stalking stopte – na drie stopgesprekken en met hulp van een advocaat van de NvJ die zorgde dat de accounts met mijn foto werden verwijderd – heb ik die accounts niet meer gebruikt om mee te posten over deze zaak.
Dat Klomp dit nu allemaal heel erg spannend lijkt te vinden snap ik. Het is een boeiend onderwerp. Dus positieve sidenote: Ik schrijf op dit moment een boek over online stalking en hoe de politie hierin vaak verzaakt. Uiteraard komt dit hele gebeuren hierin aan bod, inclusief mijn eigen handelen en de mechanismes die spelen wanneer je blootstaat aan een dergelijke hetze.
Koop dat boek!
Terug naar waar we waren: mijn collega heeft deze volledige context destijds in goed vertrouwen met Klomp gedeeld bij een meeting van Persveilig. Ook ik heb Klomp in DM medegedeeld wat er speelde. Wat volgde was een summier: “Bizar verhaal”.


Nu Klomp mij om onbekende redenen blijkbaar ergerlijk vindt (ik heb wel eens opbouwend kritisch gereageerd op zijn werkwijze, die ik regelmatig niet journalistiek vind, en zijn leugentjes over gewonnen prijzen), is dit voor hem een reden om mij verdacht te maken door te melden dat ik over ‘alternatieve accounts’ zou beschikken. Dit klopt dus, en wel om de hierboven omschreven reden. Wel zijn deze accounts zo dood als een pier, omdat ik ze niet meer nodig heb. Je kunt tegenwoordig gewoon zien wat mensen over je schrijven als ze je blokkeren, en wat ik te zeggen heb kan prima gewoon onder mijn eigen account.
Bovendien zou Klomp wel de laatste zijn die een ander zou moeten betichten van het gebruiken van andere accounts, zeker als die accounts met een goede reden worden ingezet. En dan bedoel ik iedere andere reden dan jezelf veren in je achterste steken met je eigen alt account…


Een vrijspraak die verdacht gemaakt wordt
Maar dit is wel een vaste modus operandi. Klomp beweert zelf dan wel overvloedig dat hij iedereen behandelt “met dezelfde energie als dat ze bij hem doen”, in werkelijkheid schiet hij met een kanon op iedere mug die hem net iets te lang irriteert.
En hij schiet niet zuiver.
Zo is Chris Klomp is meermaals teruggekomen op een zaak waarin een man in verband werd gebracht met seksueel misbruik van zijn zoon. Die man is vrijgesproken; de aangifte bleek vals en afkomstig van zijn rancuneuze ex. Ondanks die vrijspraak blijft Chris Klomp de zaak online keer op keer benoemen op een manier die de suggestie van schuld in stand houdt.
Een vrijspraak betekent dat de verdenking juridisch van tafel is. Wie daarna toch blijft hameren op de oorspronkelijke beschuldiging zonder de vrijspraak evenredig te vermelden, houdt willens en wetens een verdachtmaking in leven die feitelijk al is weerlegd.
Volgens de Nederlandse journalistieke codes (NVJ) moet een journalist feiten correct, volledig en in context presenteren. Een vrijspraak is daarbij een relevant en doorslaggevend feit. Wie systematisch de oorspronkelijke beschuldiging blijft herhalen of insinueren, terwijl de vrijspraak wordt weggelaten of slechts terloops wordt genoemd, schendt die evenwichtigheid.
Het publiek krijgt dan namelijk een vertekend beeld: de suggestie van schuld blijft hangen, terwijl de juridische werkelijkheid anders is. Ook is moeilijk vol te houden dat dit niets met je journalistieke werk te maken heeft wanneer je dezelfde account gebruikt om je journalistieke artikelen te publiceren en om donaties voor dat werk te vragen. In de praktijk lopen de persoonlijke uitingen en de journalistieke activiteiten dan door elkaar en houdt dit willens en wetens een verdachtmaking in stand die door de rechter is weerlegd.
Dat kan worden gezien als oneerlijk jegens de betrokkene (reputatieschade die niet meer gerechtvaardigd is door een lopende procedure), ondermijning van het vertrouwen in de rechtspraak (“de rechter vond het wel, maar eigenlijk…”) en een vorm van karaktermoord of morele veroordeling buiten de rechtszaal om.
Voor iemand die zich er herhaaldelijk op beroept dat hij journalist is en herhaalt hoeveel perskaarten hij heeft, en zichzelf zonder uitzondering presenteert als objectief, feitelijk en “met open vizier”, is dit extra problematisch. Het kan zomaar de indruk wekken dat persoonlijke motieven of een bepaald narratief zwaarder wegen dan de feiten.
Rouw?
Op 27 maart 2026 schreef Klomp een uitgebreid, sentimenteel in memoriam over zijn overleden voormalige collega Rob Zijlstra. Hij erkent hierin dat de relatie “niet altijd vlekkeloos” was en haalt zelfs de beruchte dronken tweet aan waarin hij in 2010 vroeg: “Rob Zijlstra? Who the fuck is Rob Zijlstra?”
Kort na het overlijden van Zijlstra reageerde Klomp op een tweet van Mick van Wely, een van de beste vrienden van Zijlstra, die hem zonder uitzondering jarenlang wekelijks bezocht in het verzorgingstehuis en ook zijn kist droeg.
Van Wely plaatste een gezellig tweetje van een foto van een prikbord op de cold case-afdeling van de Rotterdamse politie met daarop zijn eigen publicaties.
Klomp screenshotte de post, plaatste die op zijn eigen timeline en reageerde: “Maar goed dat Mick niet bij de zedenafdeling op bezoek was, zullen we maar zeggen.”
Een compleet ongeprovoceerde insinuatie, richting een man die voor de overleden collega daadwerkelijk klaarstond tot het einde. Daarbij is van Wely nooit veroordeeld voor een zedenmisdrijf; hij heeft een flirterige app verstuurd aan een bron. Hij maakte daarmee een fout, maar het is op geen enkele wijze een reden om iemand voor zijn leven te cancellen, zeker niet nadat hij zelf het boetekleed veelvuldig heeft aangetrokken.
Een overlijden vraagt om tact en empathie. Niet alleen uit respect voor de dode, maar ook voor de mensen die er echt voor hem waren. Een sentimenteel in memoriam, inclusief een donatieknop met een spreekwoordelijk rouwrandje eromheen, waarna je kort daarna een van de beste en trouwste vrienden van de overledene – de man die wekelijks langskwam én zijn kist droeg – publiekelijk door het slijk trekt met een ongefundeerde insinuatie, past niet in dat plaatje.
Als het verdriet echt centraal had gestaan, was dit het moment geweest om even stil te zijn. Want voor wie is zo’n stuk eigenlijk bedoeld? Voor de overledene? Voor de nabestaanden? Of vooral voor je eigen gewin? Respect voor een dode toon je niet alleen met mooie, gezwollen woorden. Je toont het door de mensen die de overledene lief had en die achterblijven met rust te laten, niet door deze willens en wetens verdacht te maken terwijl je weet dat deze verdachtmaking niet klopt.
Het is overigens een inmiddels bekende manier van doen op X door Klomp: het taggen en creëren van polemiek rondom een meer succesvolle collega, meestal gepaard gaande met lelijke insinuaties. Dit drijft namelijk de engagement aan waar Klomp zijn inkomen uit destilleert. Een cynicus zou het betitelen als lijkenpikkerij, al dat niet bij leven van het slachtoffer in kwestie.
(Zie ook:
Dijkgraaf, Jan en Duk, Wierd.)
“Ik snap die vriendin wel”
Op 22 januari 2026 reageerde een vrouw in een tweet aan X-gebruiker en Podcastmaker Sander Sassen met een comment dat ze een vriendin had verloren aan suïcide. Klomp, die totaal geen onderdeel was van de discussie maar de vrouw in kwestie niet mag, reageerde daarop met: “Ik snap die vriendin wel.”
Begin augustus 2026 speelt zoiets zich opnieuw af, openlijk en gedocumenteerd.
Freelance journaliste Hendrina de Graaf schreef voor het Nederlands Dagblad een rechtbankverslag over de dwangsommen-zaak van Fleur van der P. tegen Norbert Dikkeboom. Klomp viel haar meteen hard aan. Hij noemde het stuk “broddelwerk”, “niet objectief” en “niet correct”. Hij stelde dat De Graaf “heel nadrukkelijk en bewust de kant van Fleur van der P. koos” (Quod non, het was een keurig stuk). Hij beschuldigde haar ervan het stuk uit nijd en uit steun aan Fleur te hebben geschreven, een journalistieke doodzonde.
Toen het Nederlands Dagblad eieren voor zijn geld koos en het artikel offline haalde nadat Dikkeboom aangaf juridische stappen te ondernemen als het online zou blijven staan, bleef hij erover posten. Selectieve hardheid in optima forma: de ene journalist wordt genadeloos geframed omdat zij niet volledig in zijn kamp staat, terwijl hij zelf claimt de morele en journalistieke lat hoog te houden.
Dit viel meer mensen op.
Op 6 augustus 2026 postte Klomp over het kritische account @leipedrerrie: “We zijn net achter de identiteit van @leipedrerrie gekomen en jullie raden nooit wie deze persoon is… past exact in wat ik eerder eens opmerkte…”
Wederom classic Klomp: Hij claimt de echte identiteit van deze X-gebruiker te kennen en hint openlijk dat hij die kan openbaar maken, zonder de naam meteen te noemen. Het account waarschuwde direct dat openbaarmaking van naam of woonplaats zou leiden tot aangifte wegens intimidatie en doxing. Klomp en zijn omgeving framen het account vervolgens als typisch “asociaal anoniem gedrag”. Want wie hem tegenspreekt vanuit een (deels) anoniem account, al is het onderbouwd, beschaafd en iets wat juridisch gezien gewoon mag, krijgt te maken met de dreiging van ontmaskering. Wie hem steunt of in zijn straatje past, niet.
Het laatste kunstje is dat Klomp beweert dat ik zou hebben gezegd dat hij Hendrina de Graaf “heeft mishandeld”. Dat is feitelijk onjuist.
Wat ik heb gezegd, zoals ook in het betreffende screenshot te zien is, is dat ik had gehoord van iemand die ter plaatse was, dat hij expres tegen haar aanliep. Dat is wezenlijk anders dan iemand beschuldigen van mishandeling.

Ook hier kiest Klomp ervoor om uitspraken naar eigen believen “creatief” op te rekken.
Schrijft Klomp dan nooit iets wat klopt? Zeker wel. Bijvoorbeeld in zijn eigen laatste artikel, daar staat een zin waar ik het volmondig mee eens ben. Die luidt:
“Wie niet wil luisteren, moet maar voelen. Een ander hoeft geen schade te ondervinden van je gestoorde gedrag. Wie denkt dat zij slachtoffer is, moet zich eens afvragen of een slachtoffer stopgesprekken krijgt, contact- en spreekverboden en een gedragsaanwijzing.”
Het is alleen jammer dat dit principe blijkbaar alleen lijkt te gelden wanneer het om Klomp gaat. Zodra een ander slachtoffer is van vergelijkbaar gedrag, lijkt diezelfde maatstaf ineens minder vanzelfsprekend.
DE MODUS OPERANDI
Het zijn verschillende gevallen maar éénzelfde werkwijze: Feiten die op zichzelf controleerbaar zijn, worden uit hun context gelicht, gebagatelliseerd of juist uitvergroot tot iets dat schade toebrengt aan anderen, en die anderen zijn dan zonder uitzondering mensen met wie Klomp persoonlijk iets te vereffenen lijken te hebben.
Er worden geen harde beschuldigingen geuit, maar wel met grote regelmaat terugkerende suggesties gewekt die iemand kunnen beschadigen. Juridisch blijft dat vaak binnen de grenzen, de schade is er niet minder om.
Wat dit alles extra wrang maakt, is het evidente verschil tussen wat deze man doet, en wat hij verkondigt. Wie de waarheid claimt na te streven, moet ook zelf tegen het licht gehouden kunnen worden, en wel met dezelfde openheid, onderbouwing en wederhoor die hij van anderen eist.
Nietzsche schreef: “Wie met monsters vecht, moet oppassen dat hij zelf geen monster wordt. En als je lang in een afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou.”
Juist daarom is zelfreflectie onmisbaar.
Ook voor bloggers zonder betalende opdrachtgevers.
Vind je onafhankelijke journalistiek belangrijk?
Journalistiek die geen wenselijk, maar het eerlijke verhaal brengt?
Steun mijn werk dan met een donatie via een van de linkjes hieronder.
Zo help je mij om te blijven onderzoeken, schrijven en publiceren, zonder concessies.
https://buymeacoffee.com/vivvindterwatvan
Meer lezen? Dat kan op mijn substack.
